تريبون زن

نوشته:

خشونت علیه زنان و نوجوانان در خانواده یکی از رايج ترين و گسترده ترین اشکال نقض حقوق انسانی است. اعمال تهدید و ارعاب ,و محدویت از آزادی چه در زندگی خصوصی و چه در حیات اجتماعی مهم ترین عامل بازدارنده در زمینه تحقق کامل سلامت جسمی و روحی جوانان ميباشد. خانواده، جامعه و نهادهاى مسئول می بایست به امنیت و سلامت بچه ها و جوانان فکر کنند نه اینکه باعث اثرات مخرب و زيانبار بر آنان گردند که از آنان آینده سازان و اداره کنندگان جامعه نام می بریم. اما بی شک این توجه و احساس مسئولیت فارغ از سیستم حاکم دولتهای درقدرت نیست.

روزنامه (استکهلم سیتی( مطلبی را در مورد خشونت و محدودیت بر نوجوانان در تاریخ 2007/7 /4 چاپ کرده است به اسم ) ( Lovet kan bli en mardrömکه بنا بر اهمیت این مطلب آنرا ترجمه و در اختیار خوانندگان فارسی زبان می گذاریم.

در حال حاضر بسیاری از دخترهایی که در شهر استکهلم زندگی می کنند بخاطر ترس و وحشتی که از تعطیلات تابستان دارند از شکم درد شدید رنج می برند. این دختران توسط خانواده هایشان به کشور محل سکونت اولیه خود بازگردانده شده و آ نها را به ازدواج ناخواسته مجبور می کنند

زنان در تبلیغات

"همانگونه همۀ ما میدانیم ابزار تولید و توزیع در دورۀ حاضر (سرمایه داری) تماماً تحت کنترل و انحصار اقلیتی از ساکنین زمین قرار دارد. واضح است، هدف غائی این اقلیت از بالا بردن سطح تولیدات و سعی در عرضۀ بیشتر و بهتر کالاها علی الخصوص محصولات لوکس و تجملاتی بوسیلۀ ایجاد وسوسه و انگیزۀ خرید در مصرف کنندگان، در هموارگی افزایش درآمدها، کسب سود و انباشت سرمایه و ثروت می باشد و نه فراهم آوردن رفاه اجتماعی و یا ارایۀ خدمات به جامعه.

در شرایط کنونی که جنبش رهایی زنان همگام با دیگر جنبشهای اجتماعی حاضر در جامعه ایران سیر رو به پیش و امید بخشی را در ادامه مبارزات طولانی بعد از قیام شکست خورده ایران آغاز کرده است و می رود که به کانون یکی از مبارزات اصلی در بستر جامعه ایران تبدیل شود.

تلاش برای دستیابی به تشکلهای وسیع زنان با خواست برابری کامل در تمام عرصه های سیاسی و اجتماعی جامعه و تبدیل آن به خواست توده ای تمامی زنان و مردان آزادیخواه و انقلابی گام به گام و همراه با جنبش رادیکال کارگران و دانشجویان و دیگر مبارزات برحق و عادلانه مردم که برای بدست آوردن زندگی شایسته تری، روزانه مبارزه می کنند و می خواهند که مبارزات خویش را تا نهایت و در کمال جدیت با هر نوع مماشات و مصلحت طلبی بورژوایی به پیش برند همگام و همراه شوند تا مبارزات زنان به مثابه یکی از اصلی ترین جنبشهای اجتماعی به نتیجه مطلوب نهایی خویش دست یابد.

همانگونه که اشاره شد پیشرفت و پیشروی جنبش رهایی زنان منوط به تشکل یابی توده ای زنان است که می باید این جنبش از حیطه فقط نخبه گان بدر آید و با تشکل یابی وسیع زنان در عرصه ها و محیط های اجتماعی مختلف برای طرح و باز پس گیری حقوق کامل و برابر اجتماعی از کوچکترین تا نهایی ترین مرحله فعالانه در مبارزه بی امان با مرد سالاری و فرهنگ عقب افتاده و ادیان مختلف و در پیشاروی همه با نظام سرمایه داری که فرو دستی زنان را بنا به منافع خویش و در جوامع گوناگون و در شکلهای متفاوت نهادینه کرده است.

برای سازمانیابی در تشکلهای وسیع زنان و تحمیل این تشکلها به قانون مداران بی قانون پیگیرانه تر از همیشه مبارزه کنند.

خصوصیت این تشکلها میتواند و باید جدا از هر نوع مصلحت طلبی و از سر سازش در آمدن با حاکمیت باشد تا بتواند راه واقعی خود را از گرایشات متنوع دیگر که برای بخشی از حقوق زنان و یا رسمیت دادن به فرودستی زنان به نام مذهب و فرهنگ عقب افتاده در تلاش اند و میخواهند جنبش رهایی زنان را در نیمه راه با شگردهای پیچیده متوقف گردانند؛ جدا کنند و در تقابل با گرایشات و تمکینهای موجود با پیوند دادن جنبش رهایی زنان با جنبش رادیکال طبقه کارگر و دیگر جنبشهای رادیکال به پیروزی رسیدن خویش را میسرتر گردانند.

با گسترش تشکلهای موجود و تلاش برای ایجاد تشکلهای دیگر در محیط آموزشی و کار و ایجاد اتحاد تشکلهای زنان گام های اولیه تشکلهای سراسری را میتوان بنیاد نهاد.

تشکلهای موجود زنان در مناسبتهای متفاوت با طرح خواستهای برحق و طرح این خواستها در جمع تشکلهای گوناگون زنان و برای به کرسی نشاندن آنها همچنانکه تاکنون مبارزه کرده است در آینده نیز می تواند به بستر اعتراضات گسترده تر و ادامه دارتری برای تمام زنان و مردانی که خواهان رفع تمام و کمال حقوق نا برابر زنان و مردان در جامعه هستند، باشد.

در قرن حاضر دیگر با تمکین کردن و اما و اگر نمیتوان پاسخگوی نیازهای واقعی زنان و بشریت آزاد بود. بنابراین استقلال تشکلات زنان از نهادهای دولتی و مماشات جو امر بسیار مهمی است تا در سیر پیشرویهای آینده خویش هر چه بالنده تر شایستگی انسان و بخصوص زنان را در قرن 21 به وضوح نشان دهد. دیر زمانیست که انسان با تجربه های اجتماعی و علمی ثابت نموده که پیشرفت انسان در گرو آزادی و زندگی برابر و شایسته برای همگان است. در نتیجه خواست و مطالبات واقعی زنان در دنیای امروز بسیار به تاخیر افتاده و باید برای جبران این تاخیر پیگیرانه تر از همیشه مبارزه کرد، و این امر فقط در هم پیوستگی سازمان وسیع زنان و مردان آزادیخواه ممکن است که در تشکلهای متنوع کوچک و بزرگ متشکل شده اند. ارتباط این تشکلها با هم برای طرح و پیگیری خواست زنان در سطح همه شهرها و روستاها و تبلیغ و اشاعه فرهنگ این بخش از مبارزه در میان اکثریت زنان که خلاصی از دست ناهنجاریهای متعدد اجتماعی از قبیل خودکشی و خودسوزی ، اعتیاد، تن فروشی و خشونت بی مرز علیه زنان در محیط کار و در تمامی جامعه فقط و فقط منوط به سازمان یابی وسیع زنان در تشکلهای زنان است. و باید با گسترش و وسعت بخشیدن به تشکلهای فعلی و موجود در کل جامعه ایران این مبارزه سخت اما ممکن را در تقابل با تمامی راهکارهایی که سبعانه و با خشونت کامل در مقابل این مبارزه بر حق قرار گرفته اند با افتخار و سربلندی به پیش برد.

جنبش رهایی زنان و معضلات سر راه آن!

روناک آشناگر

کلارازتکین، زمانی که زنان بورژوا انتقاد می کنند که او به مسایل آن ها بی توجه است می گوید: «این ما نیستیم که آن خواست ناچیزی را که شما زنان بورژوا در پی اش هستید رد می کنیم. بلکه این شمائید که خواهان آن امر بزرگی که زنان کارگر برای بدست آوردن آن مبارزه می کنند، نیستید.»

برای انسان های آزدیخواه و سوسیالیست، جهت گیری اصلی این است که جنبش زنان رهایی خود را بر بستر ایفای نقشی رادیکال و سوسیالیستی در صحنه مبارزه پیش ببرند و بدینوسیله ضمن اینکه به معنای واقعی کلمه تیشه به ریشه بنیادهای نظم وارونه ای که ضرورت های اعمال تبعیض جنسی را فراهم ساخته، زده اند، جنبش خود را هم پیمان با سایر جنبش های اجتماعی برای تحقق استراتژی سوسیالیستی پیش برده اند، چرا که تبعیض بر زنان و بردگی آنها، محصول جامعه طبقاتی است.

آهای جَوون

شعر: مینا اسدی

 
وقتی صدای سُرخ تو در کوچه های شهر، جاری شد 
تو، بهترین شعر مرا گفتی 
آهای جَوون تو می تونی یه شِعر تازه تر بگی 
از درد و رنج آدما 
از شهر پُِر خطر بگی 
از شورو شوق باغها 
از شعله های پُر شرر 
از دیده های تر بگی 
 

در باره "کمپین یک میلیون امضاء و خواست تغییر قوانین تبعیض آمیز"

سالهاست زنان در بند ایران برای بدست آوردن حقوق پایمال شده ی خویش به اعتراض و مبارزه علیه رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی برخاسته اند ، رژیمی که هر بار و به هر دلیلی مبارزه ی حق طلبانه ی آنان را با خشم و نفرت و سرکوب وحشیانه پاسخ گفته است. 

مردم جهان ، امروزه شاهد حملات وحشیانه ای هستند که مأموران رژیم جمهوری اسلامی در کوچه و خیابان بر علیه زنان و جوانان براه انداخته و می کوشند که با ضرب و شتم آنان و با تشدید هر چه بیشتر فضای رعب و وحشت در جامعه ، سدی در مقابل رشد مبارزات آنها بوجود آورند. در واقع صحنه های حملات و رفتار تحقیر آمیز مزدوران نظامی رژیم با مردان و پسران جوان ، نمود دیگری در جهت تشدید جو ترس و وحشت در جامعه هست. در این فضا مشاهده صورت خونین زنانی که حاضر به اجرای اوامر زورگویانه مزدوران نیستند از یکسو واز سوی دیگر شنیدن بانگ صدای صد ها دختر دانشجو در اعتراض به دستگیری یاران خود ، نمایانگر عزم زنان در مقابله با حاکمین جمهوری اسلامی میباشد.

«دعا»، را نباید فراموش کرد!

«دعا خلیل اسود»، دختر 17 ساله از یک خانواده کرد «یزیدی» بود که در 7-4-2007 توسط خانواده و بستگانش، صرفا به دلیل این که دعا به یک پسر عرب «سنی» دل سپرده بود، در هفتم آوریل 2007 در شهر «بشیقه» (کردستان عراق)، در ملاء عام به طرزی دلخراش و انزجار برانگیز به قتل رسید.

خبر بیست روز بعد از حادثه، زمانی انعکاس یافت که چند صحنه از فاجعه به صورت فیلمی تکان دهنده که با یک تلفن دستی گرفته شده بود، در صفحه‌های اینترتی پخش گردید. در این فیلم هولناک، دخترک زیر پاهای پر نفرت مردان افتاده و سرش را میان دو دست گرفته بود. حدود هشت مرد که از وابستگان دعا بودند، پائین تنه دخترک را لخت کردند، بر پیکر پیچیده او لگد زدند و سنگسارش کردند. جمعیت زیادی نیز به تماشا ایستاده بودند. حتی چند نفر هم که اونیفورم پلیس به تن داشتند، موقع آوردن دعا به صحنه دیده می‌شدند.

مقالات زیادی در محکوم کردن این جنایت هولناک نوشته شد و اعتراضاتی برگزار گردید. شعرای انسان دوست و پیشرو نیز شعرهایی سرودند.

شاعران گران قدر رضا فرمند و سوسن احمدگلی اشعار زیر را به یاد «دعا» سروده اند.

طرح مسئله!

جنبش زنان در ایران اکنون یک جریان فراگیر اجتماعی است که در میان همه گروهها و طبقات جامعه ریشه دوانیده است. زنان را در پوشش اسلامی به بند میکشند، در خیابانها به بهانه "بد حجابی" تحقیرشان میکنند، به دلیل عاشق بودن به تازیانه میبندنشان و یا در میانه خاک سنگافشانشان میکنند، به خاطر فریاد حقخواهی بر سنگفرش خیابانها کشانده، به زندان میافکنندشان و . . .، اما این زنان تسلیم نمیشوند و در تلاش برای دستیابی به جایگاه انسانی و اجتماعی خود در جامعه ایران، از همه روشهای ممکن وموثر بهره میجویند، نیروهای خود را به آزمایش میگذارند و تجربه میاندوزند.

همین واقعیت که امروزه اندک جریان جدی سیاسی در میان مخالفین رژیم جمهوری اسلامی یافت میشود که از حقوق زنان و خواستههای آنان سخن نراند، خود نشان از قدرتگیری جنبش زنان و به بارنشستن تلاش فعالین این جنبش در ایجاد حساسیت نسبت به مسئله زنان در جامعه بطور کلی و جامعه سیاسی ایران بطورخاص دارد. با این همه باید پذیرفت که هنوز خیلی راه مانده است که بتوان چهره مردانه این جامعه را تغییر داد و از یک تحول اساسی در نگرش مردسالارانه آن سخن گفت.

جهت اطلاع خوانندگان عزیز تریبون زن!

مدتی پیش سمیناری تحت عنوان نقش زنان از انقلاب مشروطه تا به امروز و نقش روشنفکران دینی توسط خانم سیمبن اصفهانی در استکهلم برگزار شد، در همین رابطه شمسی خرمی یکی از دست اندر کاران تریبون زن مصاحبه ای را با ایشان را ترتیب داده اند، که توجه شما را به آن جلب می کنیم.

تریبون زن: هدف اصلی شما از برگزاری این سمینار چه بود و اساسا می خواستید حامل چه پیامی باشید؟

سیمن اصفهانی: با سلام خدمت شما و خوانندگان عزیز لازم به تذکر است که برنامه ارائه شده درشهر استکهلم فقط یک سخنرانی و از طرف انجمن حق زن ارگانیزه شده بود. عنوان این سخنرانی نقش زنان از انقلاب مشروطه تا به امروز و نقش روشنفکران دینی است.

تریبون زن: چرا این سمینار را در این مقطع زمانی برگزار کردید و نه مثلا یکسال قبل؟ آیا انگیزه خاصی در این مورد داشتید؟

سیمن اصفهانی: من در انتخاب زمان این برنامه نقشی نداشتم و انگیزه و هدف من و برگزار کنندگان این برنامه پرداختن، بحث و بررسی و تبادل نظر در باره عنوان یاد شده بوده است.

تریبون زن: نقاط قوت و ضعف جنبش زنان در حال حاضر را چگونه ارزیابی می کنید؟

در جريان اشغال کارخانه ليپ، زنان کارگر تجربياتی غنی کسب کردند. آن ها که اکثريت کارگران ساده را تشکيل می دادند، در تمامی وظايف مبارزاتی شرکت داشتند. در خاتمه ی مبارزه، هنگامی که کارخانه کار خود را از سر می گرفت و آخرين اخراجيان نيز به سر کار باز می گشتند، بخشی از اين زنان به بحث حول اين تجربه پرداختند. آن ها در اين گفت و گوها مسائلی را برجسته می کردند که به خصوص به مثابه زن با آن روبرو گشته بودند و سعی می کنند آن ها را به طور جمعی مورد تجزيه و تحليل قرار دهند.

در زير مختصری از اين گفت و گوها را که در کتابی به فرانسوی چاپ شده انتخاب کرده و با هم دنبال می کنيم. از خلال اين قطعات می بينيم که اين زنان چطور مسأله ی نابرابری در محيط کار، خانواده و فرهنگ حاکم را حس می کنند، سعی در درک آن دارند و گاه حتی خواست های مشخصی نيز برای جواب گويی به آن ها پيش می کشند.